تاریخچه:
هارد دیسکها در دهه 1950 اختراع شدند.
در ابتدا آنها دیسکهای بزرگی به ضخامت 20 اینچ بودند و فقط مقدار محدودی مگابایت اطلاعات میتوانستند ذخیره کنند.
در ابتدا نام آنها "دیسکهای ثابت یا ماندنی" (Fixed Disks) یا وینچسترز (Winchesters) (یک اسم رمز که قبلا برای یک محصول محبوب IBM استفاده می شده.) بود.
بعدا برای تشخیص هارد دیسک از فلاپی دیسک نام هارد دیسک بر روی آنها گذاشته شد.

برای سالها ، هارد دیسک ها بزرگ بودند ، وسایلی سنگین و بیشتر برای حفاظت برنامه های یک دیتا سنتر ( Data center ) یا ادارات بزرگ که در محیط های صنعتی یا ادارت کوچک و خانه استفاده می شد.
قبل از اوایل سال 1980 بیشتر هارد ها ، پلاتر هایی به اندازه 8 اینچ (20 سانتی متر ) یا 14 اینچ (35 سانتیمتر) داشتند و نیازمند یک قفسه بزرگ ( راک ) یا مقدار زیادی فضا روی زمین و تعداد زیادی کیس ، بزرگتر از کیس های امروزی و حتی یک منبع تغذیه 3 فاز که توانایی به حرکت در آوردن موتور های بزرگ را داشت مورد استفاده قرار می گرفت.

به واسطه این ، تا قبل از سال 1980 هارد دیسک ها بطور عادی در میکرو کامپیوتر ها مورد استفاده قرار نگرفتند ، تا وقتی که توسط تکنولوژی Seagate هارد ST-506 را در اندازه 25/2 اینچ و گنجایش 5 مگابایت معرفی شد . در حقیقت در پیکر بندی کارخانه ، کامپیوترهای IBM با هارد دیسک ارائه نمی شد .
بیشتر هارد دیسک های میکروکامپیوتر تا حدود سالهای 1980 تحت نام سازنده اصلی فروخته نمی شد ، اما توسط OEM ها ( شرکتهایی که قطعات اصلی تولیدات آنها توسط شرکتهای دیگر ساخته می شود ) که یکی از تهیه کننده لوازم جانبی بود ارائه می شد .