| تبليغات | X |
 |
 |
|
| مهندسی برق الکترونیک را بهتر بشناسیم (به زبان ساده و ....) |
|
در این مقاله 3 روش استاندارد وعمده کد گذاری ترانزیستورها شرح داده می شود البته این روش ها برای کد گذاری قطعات نیمه هادی دیگر مانند دیود ها ، تریاک ها و... نیز به کار می روند.
1- (Joint Electron Device Engineering Council (JEDEC : فرم یا مد اصلی کد گذاری در این روش به صورت زیر است ( از چپ به راست بخوانید): ( پسوند ) ، شماره سریال ، حرف ، عدد قسمت عدد: در این قسمت همیشه عددی که یکی کمتر از تعداد پایه های ترانزیستور است قرار می گیرد. یعنی برای ترانزیستورهای 3 پایه عدد 2 و اگر ترانزیستور 4 پایه ای وجود داشته باشد عدد 3. توجه داشته باشید که اعداد 4 و 5 به اپتوکوپلرها مربوط می شوند نه به ترانزیستورها. بنابراین شاید بتوان گفت که برای ترانزیستورها همیشه در این قسمت عدد 2 قرار می گیرد. قسمت حرف: در این قسمت همیشه حرف "N" قرار می گیرد. قسمت شماره سریال: در این قسمت اعدادی از 100 تا 9999 قرار میگیرد و هیچ اطلاعاتی بجز زمان تقریبی ابداع و معرفی ترانزیستور را به ما نمی دهد. مثلا ترانزیستوری که سریال نامبرش 904 باشد زودتر از ترانزیستوری که سریال نامبرش 2221 است ، ساخته شده است. قسمت پسوند: این قسمت اختیاری است و محدوده بهره ( بتا hfe ) ی ترانزیستور را مشخص می سازد. به این صورت که حرف A برای ترانزیستورهای با بهره کم ، حرف B برای ترانزیستورهای با بهره متوسط ، حرف C برای ترانزیستورهای با بهره بالا و اگر دراین قسمت هیچ حرفی نباشد ترانزیستور می تواند هر یک از بهره های فوق را داشته یاشد. مثال: 2N3819, 2N2221A, 2N904 2 - نام گذاری ژاپنی (Japanese Industrial Standard (JIS : فرم یا مد اصلی کد گذاری در این روش به صورت زیر است ( از چپ به راست بخوانید): ( پسوند) ، شماره سریال ، دو حرف ، عدد قسمت عدد: در اینجا نیز عددی که یکی کمتر از تعداد پایه ها است قرار می گیرد. که عموما عدد 2 است. قسمت دوحرفی: این دو حرف محدوده کاربرد و نوع قطعه را به صورت کدهای زیر مشخص می سازند: SA: PNP HF transistor ادامه مطلب |
|
+ تهیه و تنظیم
توسط مهندس علی قاسمی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
"Nature laughs at the difficulties of integration" - Pierre-Simon de Laplace
|
|
RSS
|
